ברוכים הבאים, גאסט
  • בלאט:
  • 1
  • 2
  • 3

טעמע: דער גבאי דערציילט 7782 באזוכער

דער גבאי דערציילט כ"ב אלול התשע"ז 18:00 #245867

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14
א גוטן טאג טייערע חברים, איך געפון זיך שוין דא א שטיק צייט, דער עולם קען מיך שוין אביסל, אבער איך האב נאך נישט אויפגעעפנט מיין אייגענעם טרעד צו דערציילן מיין מעשה. נישט אז יעצט גיי איך עס שוין טון, עס וועט נעמען אביסל מער צייט ווי איך האב יעצט. אבער היות איך האב געוואלט אפשרייבן א מורא'דיגע מעשה וואס איך האב אט ערשט געהאט פאר געציילטע טעג צוריק, און איך האב עס געוואלט קודם שרייבן אין אן אנדערן אשכול, האב איך זיך בארעכנט צו עפענען מיין אייגענעם אשכול מיט אט דעם סיפור.

ומעשה שהיה כך היה:

מיט א צייט צוריק בין איך געווען ערגעץ אין די סטעיטס און איך האב זיך באגעגענט אין בית המדרש מיט אן אנדערן היימישן איד, און נאכ'ן דאווענען האבן מיר זיך צושמועסט. ביז געציילטע מינוט האב איך שוין געוואוסט ווער ער איז און ער האט שוין געוואוסט ווער איך בין און מ'האמער פריינטליך גערעדט פאר אפאר מינוט.

היות עס איז געווען צופרי און מיר האבן זיך ביידע געיאגט, האבן מיר אפגערעדט אז, היות מיר זענען דאך ביידע אין די פרעמד, האמיר דאך מער צייט ביינאכט אז מען דארף נישט זיין אינדערהיים, וועלן מיר זיך טרעפן ביינאכט און פארברענגען אביסל.

און אזוי האבן מיר טאקע געטאן. געטראפן, פארברענגט, געשמועסט, א שעה אנדערהאלבן, און א גוטע נאכט.

פון אט דעם שמועס האט זיך דעוועלאפט א פריינטשאפט און מיר זענען געבליבן בקשר. אין געציילטע וואכן האט דער רילעישאנשיפ אנגעהויבן גיין אויף א נישט גוטן וועג. ער איז געווארן זייער פערסאנעל, אלעס אויף א גאר פריינטליכן וועג און אין א קורצע צייט האט זיך ארויסגעשטעלט וואס דער מענטש וויל באמת. ער וויל האבן סעקס מיט מיר...

אויב האב איך נאך געהאט ספיקות ביים אנהייב, איז עס זייער שנעל געווארן קלאר, און ער האט שוין אנגעהויבן אפשמועסן מיט מיר פונקטליכע פרטים. עס האט מיר געכאפטן דאס קדחת, איך האב נישט געוואוסט וויאזוי זיך ארויסצוזעהן פון דעם פלאנטער, און איך האב געבעטן דעם באשעפער, איך האב אויך גערעדט מיט אפאר חברים, און בעז"ה האט מען זיך ארויסגעזעהן פון דעם.

איך האב אים שפעטער אנגערופן און איך האב אים פארציילט מיין מעשה, איך האב אים געזאגט אז איך האלט ער איז ל"ע נישט געזונט און ער דארף הילף. איך האב אים געגעבן אינפארמאציע וויאזוי עס צו באקומען, אבער ער האט געזאגט אז ניין, ער איז אקעי. ער רעספעקטירט מיך זייער שטארק פאר וואס איך טוה, אבער דאס איז נישט פאר אים.

פיין, ווען מיר טרעפן זיך אמאל פריידט מען זיך איינער צום צווייטן, ער רופט מיך אמאל און שוין.

עטליכע טעג צוריק טעקסט ער מיך אז אפשר דאך וויל איך אריבער קומען צו אים אין א האטעל בלא בלא בלא. און ער שיקט מיר מיט זייער א טריגערינג בילד פון זיך.

איך האב דעם בילד תיכף אויסגעמעקט, פארשטייט זיך, און איך האב אים צוריק געטעקסט אז ער איז קראנק און ער זאל קומען צו א 12 סטעפ מיטינג און פערטיג. איך האב אים מער נישט געענטפערט.

אבער דער בילד וואס איך האב געזעהן, האט אנגעצונדן דעם תאוה אין מיר, עס האט געטריגערט דעם לאסט. איך האב נישט געוואוסט וואס צו טאן. איך האב געשערט מיט אפאר חברים, איך האב געמאכט טעלעפאן קאללס. אבער עס איז נישט גענוג געווען.

און פלוצלינג באקום איך א טעלעפאן קאלל פון א רב מיט וועמען איך בין בידידות. ער בעט מיך א גרויסע טובה. א איד אין זיין שול, א (געוועזענער) בעל בית'ישער איד, מיט וועמען איך קען זיך, און דער איד רעספעקטירט מיך, דארף הילף. ער האט פארקויפט זיין ביזנעס פאר עטליכע יאר צוריק, און נישט מצליח געווען אין עפעס אנדערש און האט זיך צוגעכאפט צו דראגס און יעצט האט אים די ווייב ארויסגעקאפעט פון שטוב און עס איז איום ונורא. 

דער איד פילט אז ער טראגט עס נישט איבער וגו' וכו'. דער רב האלט אז אויב איך וועל אים רופן און רעדן מיט אים, און איך וועל שערן מיט אים מיין עקספיריענס, וועט עס אים אסאך העלפן. ער פרעגט אויב איך בין גרייט עס צו טאן. זאג איך אוודאי. א איד איז אין אזא מצב און ער דארף הילף, איך מוז עס טאן.

איך האב אים גערופן און געווען אויפן טעלעפאן מיט אים דריי שעה. פון 1 ביינאכט ביז 4 פארטאגס.

איבריג צו זאגן אז דער איד איז געווען אן אנדערער מענטש נאך דעם טעלעפאן קאלל. אבער איך בין געווען אן אנדערער מענטש. די לאסט איז אוועק, דער טריגער איז גענצליך צורינען.

דער באשעפער האט מיר צוגעשיקט דעם קאלל פונקט דעמאלס ווען איך האב עס געדארפט. נסים גלויים.

הודו לה' כי טוב

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ב אלול התשע"ז 21:57 #245869

  • לבטהור
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 394
  • האט שוין געלייקט: 470 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 403 מאל
  • קאָרמא: 13
wow!!! 

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ג אלול התשע"ז 06:44 #245873

  • ערל שפתים
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 257
  • האט שוין געלייקט: 3 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 22 מאל
  • קאָרמא: 2

געוואלדיגע חיזוק
א גרויסן ייש"כ

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ג אלול התשע"ז 16:02 #245880

  • לומד
  • איצטיגע שטרעקע: 123 טעג
  • OFFLINE
  • שר האלף
  • מעלדונגען: 1056
  • האט שוין געלייקט: 4514 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1627 מאל
  • קאָרמא: 23

כבוד ידידי הגבאי שיחי'

איך האב נישט קיין ווערטער. דו ביסט אן אינספאראציע פאר אונז אלע. מען זעהט ממש מאשפות ירים אביון. פון ווי דו קומסט, קענענדיג דיין היסטאריע, ביז ווי דו האסט דיך געהויבן צו א מצב אז בחסדי שמו יתברך ביסטו ארויס פון דעם ריין.

ענטפער: דער גבאי דערציילט ה' תשרי התשע"ח 04:40 #245930

  • מיט א פרישקייט
  • OFFLINE
  • שר המאה
  • מעלדונגען: 185
  • האט שוין געלייקט: 117 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 87 מאל
  • קאָרמא: 4

יא יא אז מטוט וויפיל מקען טוט שוין השי"ת ווייטער....

יישר כח פארן מיטטיילן א שטארקע חיזוק 

ענטפער: דער גבאי דערציילט ה' תשרי התשע"ח 08:27 #245931

  • nevergiveup
  • איצטיגע שטרעקע: 611 טעג
  • OFFLINE
  • שר המאה
  • מעלדונגען: 110
  • האט שוין געלייקט: 29 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 123 מאל

״הבא לטהר מסייעין אותו״
מען טוט נאר א קליין ביסעלע פארן אויבערשטען אין דע אויבערשטער העלפט שוין איבערצוקומען דע נסיון,

פתחו לי פתח כחודו של מחט עפען אויף א קליינע פיצעלע לעכל, די ווייז נאר פאר השית אז די ווילסט זיין ריין האלט דיך צוריק נאר א פיצי אין ער וועט שוין טון די איבריגע.

כבוד גבאי, האלט דיך ווייטער פעסט מיט א שטארקייט אין השית וועט דיר העלפן אויף ווייטער.
אל תירא חזק ואמץ. 

ענטפער: דער גבאי דערציילט ה' תשרי התשע"ח 08:55 #245933

  • סאלאמאן
  • OFFLINE
  • שר המאה
  • מעלדונגען: 211
  • האט שוין געלייקט: 29 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 126 מאל
  • קאָרמא: 0

אשריך הגבאי זיסער, אז דו קענסט שוין רעדן פון די טרויעריגע זמנים מיט א בליק אויף צוריק און מיט פרייד.

"ונפש השנית בישראל היא חלק אלוה ממעל ממש... כך כביכול נשמת כל איש ישראל נמשכה ממחשבתו וחכמתו ית'... שורש כל הנפש רוח ונשמה כולם מראש כל המדריגות עד סוף כל דרגין המלובש בגוף עמי הארץ וקל שבקלים נמשך ממוח העליון שהוא חכמה עילאה"... (ליקוטי אמרים תניא פ"ב).

ענטפער: דער גבאי דערציילט ו' חשון התשע"ח 04:22 #246118

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14
איך קען נישט אפגעבן גענוג א שבח והודאה פאר'ן גרויסען באשעפער אויף זיינע הפלא'דיגע חסדים מיט מיר.

נעכטן ביינאכט, אין די שפעטע שעה'ן, בין איך אדורכגעפארן ערגעץ, און אזוי, אינגאנצן אומגעראכטן, דערזעה איך זיך פאר א געשעפט וועלכע פארקויפט די סחורה. עס שיינט און בליצלט אין אלע פענסטער און רופט אריין צו קומען זיך אונטערהאלטן. 

נישט אזוי לאנג צוריק וואלט איך אינגאנצן צודרייט געווארן פון אזא מחזה. גענוג און נאך מאל בין איך פאקטיש אריין, טראץ וואס עס איז געווען זייער מעגליך מען זאל מיך זעהן, אבער איך האב זיך נישט געקענט באהערשן. און אפילו ווען איך בין נישט אריין האט עס מיך צודרייט געמאכט און געווענליך האט עס מיך געפירט שפעטער צו זוכן די סחורה אויפן געוועב.

נעכטן אבער איז דער מציאות געווען אינגאנצן אנדערש. ווי נאר איך האב געזעהן דעם געשעפט, האט עס גענומען ווייניגער פון א סעקונדע פון ווען מיין מוח האט דערשפירט וואס דאס איז, ביז איך האב געשפירט א שוידער און א עקל אדורכלויפן מיין גאנצער גוף, פון אויב ביז אראפ. איך האב געשפירט אזא אבשיי אז איך האב זיך פשוט גע'עקל'ט.

איך האב תיכף ומיד אויסגעדרוקט א שבח והודאה פאר'ן בורא כל עולמים.

אבער, דער באשעפער האט מיך דערמאנט אז איך בין נאך אלץ וואס איך בין. ווייל אין די פאלגענדע מינוטן בין איך אדורכגעפארן נאך עטליכע אזעלכע געשעפטן (איך האב נישט געוואוסט אז אין יענער געגענט איז דא אזויפיל אזעלכע געשעפטן, און אז זיי זענען אפן אין יענע שעות), און דעמאלס האב איך שוין נישט געשפירט דעם אפשיי. איך האב נישט געוואלט אריינגיין, אבער איך האב געוואלט געבן א בליק, פשוט צו זעהן וואס מען קען דארט זעהן.

אבער איך דאנק דעם אויבערשטן אז ער האט מיך אפגעהיטן אפילו פון דעם. איך האב אינגאנצן נישט געקוקט אהין.

אבער דער עיקר איז, אז דער אינישל ריעקשאן, איז געווען שוידער און אפשיי אנשטאט דעם שוידער פון רייץ און תאוה ווי עס פלעגט זיין אמאל.

ענטפער: דער גבאי דערציילט ו' חשון התשע"ח 11:43 #246130

  • לומד
  • איצטיגע שטרעקע: 123 טעג
  • OFFLINE
  • שר האלף
  • מעלדונגען: 1056
  • האט שוין געלייקט: 4514 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1627 מאל
  • קאָרמא: 23

יישר כח פארן מיטטיילן.

הצלחה מרובה

ענטפער: דער גבאי דערציילט ו' חשון התשע"ח 14:16 #246131

  • לבטהור
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 394
  • האט שוין געלייקט: 470 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 403 מאל
  • קאָרמא: 13

עס איז א געוואלדיגע חיזוק פאר אונז אלע
ביי מיר האב איך אפגעמאכט א באנאכט שלאף איך עס איז ביי מיר די גרעסטע סכנה צו זיין א נאכט מענטש היינט בין איך אינדערהיים 10:00 ווי האוז ארעסט

ענטפער: דער גבאי דערציילט י"ב כסלו התשע"ח 07:43 #246659

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

ווי שוין געשריבן אין כמה ערטער בין איך געווען פאררייזט און אזעלכע סארט נסיעות זענען אלעמאל פאר מיר זייער שווער אין די עניינים און אויך דאס מאל איז נישט געווען אנדערש. כאטש עס איז געווען בעסער ווי דאס פריערדיגע מאל, אבער נאך אלץ זייער שווער.

נאר בחסדי השם בין איך נאך ריין. איין טאג בין איך כמעט געפאלן און איך האב זיך זייער דערשראקן. עס האט מיר טאקע געהאלפן זיך מער מחזק צו זיין, אבער עס האט מיר געגעבן א געפערליכן ריק און עס האט מיר געדויערט אסאך צייט ארויסצוקריכן פון דעם, עד כדי כך אז ווען איך בין צוריק אהיים געקומען בין איך לגמרי נישט געווען אין די גלייזן, אזוי אז איך בין פשוט נישט אנגעקומען געהעריג אהערצוקומען דא צו די טייערע חברים, די גוטע ברודער.

אבער איך האף אז בחסד ה' וועל איך ווייטער קענען זיין דא ביתר שאת וביתר עז.

ענטפער: דער גבאי דערציילט י"ב כסלו התשע"ח 09:01 #246661

  • לבטהור
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 394
  • האט שוין געלייקט: 470 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 403 מאל
  • קאָרמא: 13
ברוך שגמלני כל טוב אמר אביי וצריך לאודויי באפי עשרה שנאמר וירוממוהו בקהל עם ובמושב זקנים יהללוהו אמר מר זוטרא ותרי מינייהו רבנן שנא' ובמושב זקנים יהללוהו רב יהודה חלש על לגביה רב חנא בגדתאה ורבנן אמרי ליה בריך רחמנא דיהבך לן ולא יהבך לעפרא אמר להון פטרתון מלאודויי והאמר אביי וצריך לאודויי באפי עשרה דהוו עשרה ועני בתרייהו אמן 

ענטפער: דער גבאי דערציילט ט"ז כסלו התשע"ח 12:39 #246768

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14
א גוטן טאג טייערער ברודער. עס ערווארט מיר היינט בעז"ה א פולע טאג מיט אסאך פרעשור, איך אפעריר נישט זייער גוט אונטער שווערע פרעשור. איך וועל פשטות נישט קענען זיין דא דורכן טאג, ביז שפעט ביינאכט (אפשר איבערן טאג דא און דארט פון ערגעץ אנדערש), דערפאר וויל איך אריינטשעקן דא אז איך בעט ביים באשעפער ער זאל מיך האלטן ריין דורכאויס דעם גאנצן טאג, איך זאל נאר טאן זיין רצון, נישט מיין רצון. איך זאל נאר טוהן וואס איז ריכטיג.



איך האף אייך מודיע צו זיין ווען דער טאג איז פאריבער אז איך בין נאך ריין. איך בעט מען זאל דאווענען פאר מיר, גבאי בן זיין מאמע.



א גוטן טאג

ענטפער: דער גבאי דערציילט ט"ז כסלו התשע"ח 16:40 #246774

  • friend
  • OFFLINE
  • שר האלף
  • כי ימינך פשוטה לקבל שבים
  • מעלדונגען: 1182
  • האט שוין געלייקט: 374 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1183 מאל
  • קאָרמא: 13
גבאי געשריבן on ט"ז כסלו התשע"ח 12:39:
"גבאי" post=246768 date=1512405547 catid=3
איך האף אייך מודיע צו זיין ווען דער טאג איז פאריבער אז איך בין נאך ריין. איך בעט מען זאל דאווענען פאר מיר, גבאי בן זיין מאמע.



א גוטן טאג

טייערע גבאי איך האב געזאגט תהילים פאר אייך
(ווער עס האט צייט זאל זאגן קאפיטל קיט = ג ב א י ב ן מ א מ ע )

מען דארף זיין גוט צו יעדעם אבער נישט מיט יעדעם

ענטפער: דער גבאי דערציילט ט"ז כסלו התשע"ח 17:43 #246778

  • 5050
  • איצטיגע שטרעקע: 509 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 251
  • האט שוין געלייקט: 582 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 528 מאל
  • קאָרמא: 7
שכח גבאי פאר בעטין צי דאוונען עס גווען א ביי מיר ממש אזוי וי עס שטייט:
כל המתפלל בעד חברו והוא צריך לאותו דבר הוא נענה

ענטפער: דער גבאי דערציילט י"ז כסלו התשע"ח 05:39 #246784

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14
א גרויסער יישר כח אלע וואס האבן געדאווענט. דער טאג איז ב"ה פאריבער, מען גייט זיך בעז"ה לייגן, ריינערהייט. איך קען נישט גענוג דאנקען דעם בורא כל עולמים אז ער האט מיר געגעבן נאך א ריינעם טאג. און איך טוה גאר שטארק שעצן די הילף פון די חברים דא.

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ד כסלו התשע"ח 09:58 #246998

  • Hilega
  • איצטיגע שטרעקע: 179 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 362
  • האט שוין געלייקט: 525 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 785 מאל
  • קאָרמא: 6

א געשמאק צו זען ווי דער גבאי. קימט אריין אין שטיבל. יעדן נאכט גלייך נאך אפרעכטען תיקון חצות.

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ה כסלו התשע"ח 05:03 #247030

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ה כסלו התשע"ח 12:10 #247037

  • friend
  • OFFLINE
  • שר האלף
  • כי ימינך פשוטה לקבל שבים
  • מעלדונגען: 1182
  • האט שוין געלייקט: 374 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1183 מאל
  • קאָרמא: 13
פרייסט זיך אז די עולם האט אויסגעפינען אז די זאגסט תיקון חצות
אויב זאגסטו עס נאר אז יענער זאל וויסען קענסטו יעצט אויפהערן.

מען דארף זיין גוט צו יעדעם אבער נישט מיט יעדעם

לעצט פארראכטן: כ"ה כסלו התשע"ח 12:12 דורך friend.

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ז כסלו התשע"ח 05:37 #247086

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14
פרענד, איך פריי זיך ווייל איך האב ליב א גוט ווארט, און ווען איך האב עס געליינט האט עס ארויפגעצויגן א שמייכל אויף מיין פנים. און דערפאר האב איך געלייגט די צוויי הענט, און אזוי ווי יעצט האסטו מיך נאכאמאל געמאכט שמייכלען וועל איך דיר אויך געבן... 

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ז כסלו התשע"ח 08:55 #247093

  • friend
  • OFFLINE
  • שר האלף
  • כי ימינך פשוטה לקבל שבים
  • מעלדונגען: 1182
  • האט שוין געלייקט: 374 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1183 מאל
  • קאָרמא: 13

דו האסט מיר יעצט געמאכט שמייכלען

מען דארף זיין גוט צו יעדעם אבער נישט מיט יעדעם

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ז כסלו התשע"ח 13:59 #247109

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

יו אר וועלקאם.

אבער אז איך בין שוין דא וויל איך שוין דערציילן עפעס. אזוי בדרך כלל גיי איך נישט אין מקוה די צייטן אין די וואכן טעג, פאר פארשטענדליכע סיבות. אבער יעצט, דעם ערשטן חנוכה ליכטל האב איך מחליט געווען יא צו גיין. בין איך געגאנגען אין א קליינעם מקוה, מיט א צוויי שעה נאכ'ן זמן הדלקה, כדי קיינעם נישט צו טרעפן דארט, און ווי נאר איך בין אריין אין וואסער האצעך מיר געעפנט די קוואל פון די אויגן און איך האב געהאט זייער א אינטימע באגעגעניש מיט אונזער טאטן פון הימל. זיך פיין דורכגעשמועסט מיט אים. זיך גע'טובל'ט, מוסיף געווען טהרה און אנגעצונדן דעם ליכטל מיט גרויס שמחה.

יישר כח אייבישטער.

ענטפער: דער גבאי דערציילט א' טבת התשע"ח 10:31 #247200

  • Hilega
  • איצטיגע שטרעקע: 179 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 362
  • האט שוין געלייקט: 525 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 785 מאל
  • קאָרמא: 6

זייט מהאט אנדעקט די תיקון חצות.

האט עס גבאי געריקט. כדי מזאל נישט מיטהאלטען די עבודה.

אין ער קימט ארויף הערשט נאכען שיעור פין דריי פיר שעה רצופות וואס קימט פאר תיכף נאך תיקון חצות..

ענטפער: דער גבאי דערציילט ב' טבת התשע"ח 20:06 #247257

  • לבטהור
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 394
  • האט שוין געלייקט: 470 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 403 מאל
  • קאָרמא: 13

א מורא'דיגע זוהר הקדוש די וואך
וצדיק דא איהו אקרי "גבאי" וצדיק זה מדת היסוד ווערט אנגערופן גבאי וויל ער משפיע פאר אנדערע יודן בעניני קדושה 
בגין כך גבאי צדקה נטלי אגרא לקביל כולהו דהיבי צדקה 
די  הערסט גבאי וואס די זוהר שרייבט כל המזכה את הרבים אין חטא בא אל ידו 

ענטפער: דער גבאי דערציילט ג' טבת התשע"ח 06:08 #247263

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14
א גרויסן יישר כח לב, עס געבט אסאך חיזוק אזא זאך.

טרעף מיר נאך אזעלכע זוהר'ס.

ענטפער: דער גבאי דערציילט ג' טבת התשע"ח 10:56 #247270

  • friend
  • OFFLINE
  • שר האלף
  • כי ימינך פשוטה לקבל שבים
  • מעלדונגען: 1182
  • האט שוין געלייקט: 374 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1183 מאל
  • קאָרמא: 13
גבאי געשריבן on ג' טבת התשע"ח 06:08:
"גבאי" post=247263 date=1513850907 catid=3
טרעף מיר נאך אזעלכע זוהר'ס.

איך בון נאך נישט 40 יאר

מען דארף זיין גוט צו יעדעם אבער נישט מיט יעדעם

ענטפער: דער גבאי דערציילט ג' טבת התשע"ח 11:06 #247274

  • שמייכל
  • OFFLINE
  • שר האלף
  • בשמייכל טוב יותר
  • מעלדונגען: 2030
  • האט שוין געלייקט: 20 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 150 מאל
  • קאָרמא: 18

פ תרומה באריכות

ווען עס גייט שווער איז א סימן אז מען פארט בארג ארויף, אלזא געב נאך געזאלין

ענטפער: דער גבאי דערציילט ז' טבת התשע"ח 11:12 #247361

  • חלקאלוקי
  • איצטיגע שטרעקע: 711 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 382
  • האט שוין געלייקט: 428 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 266 מאל
  • קאָרמא: 18
friend געשריבן on ג' טבת התשע"ח 10:56:

גבאי געשריבן on ג' טבת התשע"ח 06:08:
"גבאי" post=247263 date=1513850907 catid=3
טרעף מיר נאך אזעלכע זוהר'ס.

איך בון נאך נישט 40 יאר

ז

זוהר און קבלה איז צווי אנדערע זאכן

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ג טבת התשע"ח 17:38 #247646

  • Hilega
  • איצטיגע שטרעקע: 179 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 362
  • האט שוין געלייקט: 525 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 785 מאל
  • קאָרמא: 6

 מחר יהיה האות הזה .

גבאי האט געלאזט מעלדען. אז לכבוד 800 טעג מארגען.

וועט ער מארגען אנפאנגען שרייבן. זיין סטארי. אין אלעס ארום.

אויב וועט אלעס גיין ווי געפלאנט.

איז דא שטארקע מעגליכקייט. ער זאל אריין גיין אין הרכב בי''ד.

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ג טבת התשע"ח 19:44 #247658

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

אקעי, איך האב שוין אזויפיל מאל צוגעזאגט אז איך גיי שרייבן אבער נאך נישט מקיים געווען. אבער דאס אליינס האט אויך צו טון מיט מיין פראבלעם, ווי איר וועט בעז"ה לייענען אין מיין געשיכטע. איך גיי יעצט אנהייבן, אבער איך קען נישט ענדיגן יעצט. איך מאך א התחלה, און וויבאלד אז די התחלות זענען קשות האף איך אז איך וועל גאר בקרוב ממשיך זיין ביז איך וועל אנקומען צו ווי איך האלט היינט.

איך מוז מאכן א הקדמה, מיין מעשה ציעט זיך איבער אסאך יארן, איך וועל מן הסתם נישט שרייבן זייער מסודר, איך וועל טרייען צו שרייבן פון הארץ און איך בעט פארשטענדעניש איבער דעם אומ'סדר.

וזה החלי.

אני הקטן, הנקרא גבאי, בין געבוירן געווארן אין א חסיד'ישע פאמיליע, מיט עטליכע צענדליגע יארן צוריק. מיין פאמיליע האט זיך אלעמאל געציילט צווישן די חשוב'ע, אנגעזעענע פאמיליעס ביים חרד'ישן ציבור. כמעט אלע פון מיינע נאנטע פאמיליע, מיינע פעטערס ווען איך בין אויפגעוואקסן, און נאך אנדערע, גייען אריין אין דעם ראנג פון כלי קודש: רבנים, דיינים, מורי הוראה, מגידי שיעור, מחנכים, מלמדים וכדו'.

איך פלעג באקומען אסאך קאמפלימענטן איבער "מיין פאמיליע", פון ביידע זייטן. איך האב אנגעהויבן חדר און גאר יונגערהייט האט מען מיר פארגעזאגט א גרויסן, גלענצענדן עתיד. איך האב שפעטער געהערט אז מען האט געהאלטן אז איך גיי אויסוואקסן א גדול בישראל, דער צוקונפטיגער... (פיל אריין די בלענקס, יעדער לויט זיין גיסטע).

איך בין געגאנגען אין א היימישע, חסיד'ישע חדר, אבער למעשה בין איך קיינמאל נישט געווען פון די בעסערע אינגלעך. פאקטיש האב איך זיך אלעמאל געזעהן זיין פון די שוואכסטע (איך ווייס נישט עד היום ווי איך בין באמת געשטאנען). איך פלעג אזא חלומ'ן און קלאצן, און איך האב אויך געכאפט אסאך געשרייען, פעטש און קנסות פאר דעם: "דו האלטסט נישט ביים לערנען" וגו' וכו'.

איך בין אזוי אריבער די חדר יארן, די ישיבה קטנה יארן, ישיבה גדולה יארן, און אנגעקומען צו די חתונה יארן.

איך האב אינצווישן געטוישט מוסד עטליכע מאל, אבער למעשה האב איך זיך געפונען ביי דעם עידש פון חתונה.

*

יעצט וויל איך אביסל צוריק גיין צו מיינע אינגערע יארן און זעהן וואס האט זיך אפגעטון מיט דעם קליינעם גבאי'לע אין דיזע יארן.

איך געדענק קלאר אז ביי די דריי פיר יאר האב איך זיך שוין געפלאגט מיט דעם פראבלעם. איך האב געוויסט אז מען טאר נישט, אז איך טוה אן עבירה, אז דאס איז די ערגסטע עבירה, איך האב געוואלט אויפהערן, אבער איך האב נישט געקענט. איך בין געווען מאכטלאז.

איך האב אסאך אומפארענטפערטע פראגעס. איך געדענק אין חדר, אין די ערשטע יארן, ווי קינדער האבן זיך געשפילט מיט דעם ענין, און דוקא איך בין געשטאנען ווייט פון דעם. אבער אין די זעלבע צייט האב איך מיך נישט געקענט קאנטראלירן מיט מיר אליינס. שוין פון אזוי יונג.

איך געדענק אויך קלאר, אז שוין ביי אזוי יונג ווי פינף זעקס יאר אלט, בין איך שוין געווען איבערצייגט און זיכער אז מיינע עלטערן האבן מיך פיינט. איך געדענק שוין נישט היינט אפילו וואס מיינע ראיות זענען דעמאלס געוווען, אבער אזוי בין איך געווען איבערצייגט. במשך די יארן האב איך געהאט פילע אנדערע ראיות אויף דעם, אבער פון יענע יארן געדענק איך נישט יעצט.

איך פלעג זיך בארואיגן און זיך מאכן גוט שפירן דורך זיך שפילן מיט מיר אליינס, אויף א סעקסישן אופן.

ווי געזאגט פלעג איך גאר אסאך חלומ'ען און קלאצן אין חדר, און גאר אסאך געכאפט פאר דעם, דאס אלעס האט מיך געמאכט זיך שפירן ווי עפעס איינער וואס איז נישט אקעי. איך האב זיך געשפירט א נעבעך. קען זיין דאס איז א נאטורליכער חלק פון מיין פערזענליכקייט, אבער איך רעד יעצט פון דעם מציאות, נישט פון קיין טעאריעס.

איך בין געווארן א שטיקל נרדף אין חדר, עס זענען געווען קינדער וואס האבן מיך אלס אויסגעקליבן מיך צו טשעפען. איך האב געזוכט צו פארמיידן מיינע חברים פון כתה. ביי ריסעס און לאנטש פלעג איך אריינגיין אין די קלאסן פון קינדערגארטן און כתה א' און געהאלפן דעם רבי מיט זיינע פראיעקטן און זיך געשפילט מיט די קינדער פון דארט, אלס א גרעסערער יונגל.

ערגעץ ביי די אכט ניין יאר, האב איך עס מער נישט געקענט האלטן ביי מיר, איך האב אנגעהויבן אריינשלעפן אנדערע אין דעם. צוערשט מיין ברודער, און שפעטער מיינע קאזינס. דער אמת איז, אז איך האב איין קאזין וואס איז בערך מיין עידזש, בערך א יאר יונגער, וואס איך געדענק נישט קלאר, אבער עס קען גאר זיין אז ער האט שוין אנגעהויבן מיט מיר נאך פריער פון דעם, אבער ווי געזאגט, איך געדענק נישט 'אזוי קלאר' יעדע דיטעיל פון יענע יארן.

עכ"פ, איך האב אנגעהויבן אריינשלעפן אנדערע, קודם מיין ברודער, דערנאך קאזינס, און עס האט נישט געדויערט לאנג ביז מיין טאטע איז געוואר געווארן.

אן אריינגיין אין דיטעילס וועל איך נאר זאגן אז איך האב געכאפט אזעלכע גע'הרג'עטע פעטש, אזעלכע מכות רצח, באגלייט מיט א גאנצע קווייער און פאראדע, אז עס איז געבליבן מיט מיר עד היום הזה.

זעלבסטפאשטענדליך אז די פעטש האבן מיך נישט אויסגעהיילט. איך געדענק נישט פונקטליך ווען, אבער ערגעץ ווי האב איך ממשיך געווען מיט מיינע מעשים. אזוי איז דאס אנגעגאנגען ווייטער, בעיקר מיט מיר אליינס. ביז בערך די בר מצוה.

נו שוין, איך וועל מוזן בלייבן שטיין יעצט, און ממשיך זיין בעז"ה בקרוב.

לעצט פארראכטן: כ"ד טבת התשע"ח 05:55 דורך גבאי.

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ד טבת התשע"ח 13:54 #247663

  • 5050
  • איצטיגע שטרעקע: 509 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 251
  • האט שוין געלייקט: 582 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 528 מאל
  • קאָרמא: 7

גבאי טיייער איך האב דרורך גליינט דיין סטארי וויפעל איך האב ארויף געקוקט אויך דיר ביז יעצט קוק איך יעצט צען מאל מער אריוף אויף די, עס האט גערינען טרערין פין מיין אוגען ווען איך האב עס דורך גליינט איך  האב ממש מיט געפילט דיין צער וואס די האסט מיט גמאכט אוו דיינע אינגער יארען דער איינצסטע זאך וואס האט מיך גמאכט זיך פרייען פאר דיך איז וואס איך ווייס פין מייו עקפירענס זייט איך האב ארוס געגבין מיין איבערלבענישט בין א אנדרע מענשט איך שלאף אנדערש איך לעב אנדערש איך טראכט אנדערש האף איך אויך עס וועט זיין די זעלבע אויך פאר די.   

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ד טבת התשע"ח 16:33 #247664

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

אקעי, איך גיי ווייטער

ארום די תקופה פון מיין בר מצוה, אינעם ערשטן יאר פון ישיבה קטנה, האב איך דאס ערשטע מאל זוכה געווען אז א בחור איז צוגעקומען צו מיר און אנגעהויבן א שמועס וואס האט עווענטועל געפירט צו דעם אז מיר זאלן אנהייבן ארבעטן צוזאמען.

איך מוז דא פארציילן עפעס. ווען איך בין געווען א קליין יונגל בין איך געווען אזוי אבסעסירט מיט מיין אבר אז איך האב עס פשוט געוואלט אפשניידן. איך האב נישט פארשטאנען דעם קישוי, איך האב נישט געוויסט וואס דאס איז, עס האט מיך געבאדערט און איך בין געווען זיכער אז עס איז עפעס א שרעקליכער שלעכטער זאך מיט מיר. איך בין געווען זיכער אז דאס איז עפעס א זאך וואס מיינע עלטערן האבן מיר אנגעווערטשאפט (אפשר גאר בשותפות מיט מיין מוהל), מיך אפצוטאן.

איך האב נישט געהאט קיינעם מיט וועמען צו רעדן אדער וועמען צו פרעגן. עס האט מיך שרעקליך צושטערט. דער חבר וואס האט אנגעהויבן מיט מיר טון עפעס אינעם ערשטן יאר פון ישיבה קטנה, ער האט מיר מגלה געווען דעם סוד אז דאס פאסירט מיט יעדן איינעם. און אז איך בין נארמאל און עס פעלט מיר גארנישט, און דאס מיינט נישט אז עפעס איז שרעקליך ראנג מיט מיר.

איך האב נישט מצליח געווען צו טון כמעט גארנישט מיט יענעם, ווייל גאר קורצליך דערנאך האט מיין טאטע מיך געטוישט צו אן אנדערער ישיבה.

ערגעץ אין יענע תקופה האט פאסירט נאך עפעס. איין טאג, ווען איך בין געווען ביזי מיט מיין טעגליכען שיעור, מיין שווערע האום ווארק, האט פלוצלינג עפעס א שרעקליכע זאך פאסירט. את אשר יגורנו בא. פון איין רגע אויפן צווייטן, אן קיין שום ווארענונג, האב איך פלוצלינג געשפירט עפעס א באותו מקום, און קורצליך דערנאך איז געשען עפעס אומקאנטראלירבאר מיט דעם אבר, דערנאך איז עפעס ארויסגעקומען פון דארט. בקיצור, אט פאסירט עס. יעצט גיי איך שטארבן!!!

איך האב דאך אלעמאל געוויסט אז איך בין א רשע עריץ און איך גיי איין טאג שטארבן צוליב דעם, עס איז געווען ביי מיר קלאר אן קיין שום ספק אז עס איז א שאלה פון צייט איידער דער באשעפער גייט אומברענגען אט דעם שרעקליכן רשע, און דערפאר, ווען דאס האט פאסירט איז עס געווען פשוט ביי מיר אז יעצט געשעהט עס. יעצט גיי איך שטארבן.

איך האב זיך געגרייט צו די רגע פאר א שיינע פאר יאר. איך האב אויסגעפלאנט וואס איך גיי טוהן. וועמען איך גיי ממנה זיין אלס יורש פון "אלע" מיינע חפצים (א קליינטשיקע לעדל מיט שמאנצעס צו וועלכען איך בין געווען זייער צוגעבונדען עמאושאנעלי). אבער יעצט פאסירט עס אזוי שנעל אז איך קען אפילו גארנישט טון אינצווישן. איך האב געהאפט אז איך וועל נישט שטארבן אזוי שנעל, אז עס וועט נעמען כאטש פינף מינוט. אבער אזוי שנעל, און דערצו מיט'ן צונג אינדרויסן, איך קען דאך נישט אזוי לויפן רופן מיין ברודער, אדער סיי וועמען.

אבער, ווי איר פארשטייט דאך אליינס. בין איך נישט געשטארבן. כאטש דער איבערלעבעניש, זעענדיג דעם טויט באשיינפערליך פאר די אויגן, האט מיך שוידערליך אפגעשראקן.

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ה טבת התשע"ח 14:35 #247672

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

אזוי רעדנדיג פון די חדר יארן קומען מיר אויף פארשידענע אינטערעסאנטע, מערקווירדיגע זכרונות, וואס איך וויל דא אראפשרייבן, וויבאלד איך שרייב שוין וועגן מיר, שפיר איך אז איך וויל עס דא אויספאקן.

איך געדענק א מעשה אין כתה א'. מיר האבן געהאט א גרויסע קלאס, עטליכע און דרייסיג קינדער, און אונזער רבי האט געהאט א בייהעלפער (איך געדענק נאך זיין נאמען). און דער בייהעלפער האט איין טאג גענומען קענדיס (איך געדענק שוין נישט זיכער, איך מיין אבער אז עמינעם קענדיס) און אויסגעשטעלט אותיות מיט די קענדיס. ער האט מיך צוגערופן און געפרעגט וועלכע אות איך וויל, און איך האב אים געענטפערט אז איך וויל די פינקע. ער האט מיר עטליכע מאל איבערגעפרעגט: נישט וועלכע קאליר, וועלכע אות. אבער איך האב אגאנצע צייט געענטפערט, די פינקע.

נאך אזויפיל מאל האט ער זיך געגעבן א רעג אויף און מיר אנגעשריגן: דו שוטה דו נער. דא האסטו די פינקע. איך האב נישט געהאט קיין השגה וואס ער וויל פון מיין לעבן האבן.

אין כתה ב' האבן מיר געהאט א רבי'ן א רוצח א מערדער א סאדיסט. מיין מאמע האט מיר שפעטער פארציילט אז יענע גאנצע יאר האב איך געהאט בויכויי און שלשול (פשוט פון שרעק פון דעם רבי'ן). איך געדענק עס ווי היינט ווי מען האט געמוזט ארויסגיין אין בעסקיסע ביי ריסעס און ביי לאנטש. און אויב איז מען ארויס ביי ריסעס און ביי לאנטש, דארף מען נישט גיין נאכאמאל אין מיט'ן קלאס. נישט אזוי?

איי וואס געשעהט אויב מען דארף יא? גאנץ פשוט, אויב מען דארף יא, איז דאך דאס א סימן אז דו ביסט נישט געווען ביי ריסעס אדער לאנטש. ווייל ווען יא וואלסטו דאך נישט געדארפט יעצט. און אויב אזוי דארפסטו כאפן פעטש (אה, ב"ה, ער האט געטראפן נאך א סיבה פארוואס צו טיילן פעטש). איך האב אסאך קאשמארנע זכרונות פון יענע יאר. איך האב געציטערט צו בעטן אין בית הכסא און איך געדענק גוט ווי איך האב מער ווי איינמאל זיך בא'קטנ'ט אין די הויזן, ענדערש ווי צו כאפן פעטש. עס איז מיר געווען גענוג צו זעהן די פעטש וואס אנדערע האבן געכאפט דערפאר.

איך געדענק נאך אסאך זייער שרעקעדיגע זכרונות פון יענעם יאר, אבער איך וועל נישט אריינגיין אין קיין אריכות.

איך געדענק פעלער אין כתה ג' ווי דער רבי האט מיך מיאוס מבזה געווען פאר די גאנצע קלאס. אבער נישט סתם, נאר אזוי גאר פעפערדיג. איך ווייס באמת נישט פונקטליך וואס עס איז מיט מיר געווען, ווייל איך האב זייער א גוטער קאפ, אבער פאר סאם ריזען האב איך זיך געשפירט א גארנישט, א שמאטע און איך האב זיך געזעהן אין די קאטעגאריע פון די נעבעכ'ס און שוואכע אינגלעך, און ע"פ רוב זענען די געווען מיינע נאנטע.

איך געדענק אין די העכערע כיתות, כתה ז' און ח', ווען מען האט געמאכט א גרויסע חזרה און דערנאך א גרויסע פארהער. און עס איז געווען דריי קאטעגאריעס. די בעסערע, די מיטעלע און די שוואכע. יעדער האט געקענט מחליט זיין אין וועלכע ער שטעלט זיך אריין און וויאזוי ער וויל פארהערט ווערן. און לויט דעם האט מען באקומען א מתנה. פון עטליכע און צוואנציג קינדער, זענען נאר צוויי געווען אין אין קאטעגאריע ג', צוויי אין קאטעגריע ב' און די איבריגע אין קאטעגאריע א'. איך האב זיך אריינגעשטעלט אין קאטעגאריע ב'. איך ווייס נישט פארוואס.

אין געדענק אין כתה ז' איינמאל ווען דער רבי האט מסביר געווען פאר אפאר קינדער א שטיקל מפורש אויף א גמרא (נחלת משה), אבער איך האב עפעס נישט געקענט מיטהאלטן, און מיין חברותא צוזאמען מיט עטליכע אנדערע האבן געקאכט דערין. איך בין געשטאנען אין די זייט און צוגעקוקט מיט בייסיגע ווייטאג אז איך קען נישט זיין א טייל פון דעם. עס האט אזוי וויי געטאן אז איך געדענק עס ביז יעצט. די ווייטאג איז נאך פריש אין מיינע ביינער ווי עס וואלט נעכטן פאסירט.

איך געדענק ווי דער מנהל האט אמאל פארהערט און איך האב זיך, זעהט אויס, פארקלאצט. אינמיטן ווערט שטיל אין קלאס. פלוצלינג געט א דינער דעם מנהל'ס הויכע קול. גבאי (לעצטע נאמען), דו באנדיט!!! אלע קינדער קוקן אויף מיר. און איך, איך ווייס ניטאמאל ווי איך בין געווען. איך מיין אז איך בין געווען נאָמם. איך האב נישט געשפירט. מיינע געפיהלן זענען אפגעטויטעט געווארן.

דעיס זענען אביסל פון מיינע חדר זכרונות. איך האב אסאך מער. למשל, אין כתה ד' האבן אלע קינדער געשמועסט אז ביי דעם רבי'ן, ביי א געוויסע סדרה (נישט משפטים) כאפן אלע קינדער פעטש. איך האב פלייסיג געלערנט און געטרייט אלעס צו קענען, אבער עס האט מיר נישט געהאלפן, איך האב געכאפט מכות אינעם אינטן, מיט א שטעקן. און נאך אסאך. אבער איך וועל נישט אלעס שרייבן.

*

איך געדענק אבער אויך, אז צווישן די קאזינס בין איך נישט געווען אזוי. ווען איך האב פארברענגט מיט מיינע קאזינס, פון ביידע זייטן, בין איך געווען על הגובה. איך בין געווען אדער דער אנפירער, אדער פון די אנפירער. איך בין געווען וויכטיג. איך האב אפילו שפעטער געהערט פון עלעטערע קאזינס ווי זיי פלעגן צוקוקן מיט וואונדער ווי איך בין אלעמאל דער אנפירער פון אלע אנדערע קינדער.

סאו, גיי פארשטיי. וויאזוי האט זיך עס אזוי אויסגעשטעלט א אין די משפחה בין איך געווען פיינע נייעס אבער אין חדר נישט. און אפיל אין חדר פארשטיי איך עס אויך נישט. עס איז געווען למשל איין אינגל וואס איז דוקא יא געווען פון די בעסערע קינדער אין חדר (יענער איז היינט א ערנסטער רב ומורה הוראה) וואס מיט אים בין איך געווען בעסטע חברים. ער פלעגט קומען צו מיין הויז זייער אפט און מיר זענען געווען זייער נאנט. סאו פארוואס מיט אים יא און מיט אנדערע נישט.

בקיצור, מיינע חדר יארן זענען דערווייל פאר מיר א חידה סתומה. ווייל עס זענען געווען קינדער, אפילו פון די אנפירער, מיט וועמען איך האב געהאט א לאוו-העיט רילעישאנשיפ (היינט וועל איך עס אפשר אנרופן א קא-דעפענטענט רילעישאנשיפ). בקיצור, איך האלט נאך אינמיטן לערנען וועגן מיר. (און אפשר איז בעסער איך זאל נישט וויסן. נו שוין, גענוג גערעדט.)

המשך יבוא בעז"ה.

ענטפער: דער גבאי דערציילט כ"ז טבת התשע"ח 14:13 #247685

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

[דיסקלעימער: איך קום נישט דא פארדאמען, פאר'משפט'ן, פארשעלטן, פארשטיין, פארענטפערן אדער קיין שום אנדערע וואריאציע פון די אלע, אויף מיינע עלטערן. איך קום פארציילן דברים כהוייתן, ספעציעל וויאזוי עס איז געזעהן געווארן דורך דעם קליינעם גבאי'לע אין זיינע אויפוואקסענדע יארן. יישר כח.]

פיין, דאס איז אלעס אין חדר. אינדערהיים ווידער איז געווען גאנץ אן אנדערע מעשה. די נארמע איז געווען פעטש. און איך מוז זאגן אז מיין טאטע האט געקענט זיין אזוי נייס, אזוי פרענדלי. ער האט געקענט זיך שפילן מיט אונז אויף אונזער לעוועל, אבער נאכדעם האט ער געקענט עקספלאודן פון איין רגע אויפן צווייטן, אן קיין פארוואס, און אפילו ווען עס איז יא געווען א פארוואס האט עס לגמרי נישט בארעכטיגט דעם סייז און דעם ערנסטקייט פון דעם אויסברוך.

און דער קומענדיגער אויסברוך איז אלעמאל געווען א שאלה פון ווען, נישט אויב. איך האב אלעמאל געוואוסט אז עס גייט קומען נאך איינס. און די אויסברוכן זענען כמעט אלעמאל געווען באגלייט מיט קולות, קללות אדער פארשעמונגען, און צומאל אלע אינאיינעם. און דערנאך איז געקומען די פעטש. און פעטש איז נישט אלעמאל געווען דוקא פעטש. עס האט געקענט זיין פאנטשעס אויך. איך האב אפילו זוכה געווען צו ווערן געביסן דורך מיין טאטע (א חשוב'ער איד, א תלמיד חכם, מתמיד, מחדש, רעדנער און מחנך. אבער ווען ער האט אויפגעריסן, זאל דער פון אויבן אפהיטן...), און ווערן ארויסגעווארפן אויף די גאס אין די קעלט אן א קויט.

מיין מאמע איז געווען פיל מער געלאסן אבער אויך זייער טאף. און זי האט געטיילט גוטע פעטש אויך. כאטש נישט ווי מיין טאטע, אבער זי האט געקענט אליינס אויך ווען עס האט אויסגעפעלט. הגם זי האט בעסער ליב געהאט צו זאגן: "ווארט נאר ביז טאטי קומט אהיים...". איך האב קיין ווארעם ווארט נישט געהערט פון איר, איך געדענק נישט באקומען א גלעט, א קניפ אין בעקל, אדער הערן איין מאל: "איך האב דיך ליב".

זי איז דוקא געווען זייער דיסציפלינירט, די הויז האט אלעמאל געקלאפט ווי א זייגער. טראץ אירע פילע פעולות אין פעלד פון עסקנות, חסד און חינוך – אין צוגאב צו א שיינעם פארציע אייגענע צרות און פראבלעמען - איז סאפער אלעמאל געווען רעדי אין צייט, די וועש איז געוואשן געווארן און צוגעגרייט געווארן ביים בעט, די הויז איז אויפגעקלינט געווארן, און נישט אבסעסיוו, נאר נארמאל.

אבער גלייכצייטיג איז נישט געווען קיין מקום פאר עמאושאנס (וואס קען זייער מעגליך זיין האט אפעקטירט מיין טאטן, וואס איז דוקא יא אן עמאושאנעל מענטש). איך האב איר קיינמאל נישט געזעהן וויינען אדער בכלל ווערן עמאושאנעל. ווען איך האב געוויינט האט מען מיך אנגעשריגן, און אפילו פארשעמט. ווען איך האב זיך אפגערעדט אז מען טשעפעט מיך אין חדר האט מען מיך מסביר געווען אז... "איך דארף עס אליינס הענדלען"... עס קומט מיר נאך היינט צו לאכן (אדער וויינען) ווען איך דערמאן זיך דערפון. ריעלי? איך? א אכט, ניין, צען, עלעוו, יעריג יונגל, דארף שוין זיין גענוג ערפארן עס צו קענען "אליינס הענדלען". לאל. איך געדענק נאך ווי איך האב דעמאלס געטראכט צו מיר: וואס מיינט דאס הענדלען?".

איך האב קיינמאל נישט געהערט אזא סארט זאך ווי איים סארי, איך האב געמאכט א מיסטעיק. עס איז זיך דיר נישט געקומען די פעטש. אדער סיי וועלכע אנדערע סארט אנטשולדיגונג. איך געדענק איך האב אמאל, ביי די זיבן אכט יאר, געכאפט מכות רצח ווייל מיין טאטע האט געמיינט אז איך האב עפעס גע'גנב'עט פון א קרוב'ס הויז. און וויפיל איך האב אים געטרייט מסביר צו זיין אז איך האב עס נישט גע'גנב'עט האט עס נישט געהאלפן.

יענע נאכט בין איך געלעגן אין בעט און געוויינט נאן סטאפ. איך האב פשוט נישט געקענט אויפהערן. שפעט ביינאכט איז מיין טאטע אריינגעקומען אין צימער און מיר געפרעגט צו איך גיי שוין אלעמאל זיין וואויל, און צו איך גיי מער קיינמאל נישט גנב'ענען... פארשטייט זיך אז איך האב געזאגט וואס ער האט געוואלט הערן. אויף דעם האט ער מיר געזאגט, פיין, גייסט שוין זיין וואויל. גיי שיין שלאפן.

איך פלעג זיצן אסאך צייט ביינאכט אין בעט אדער אין בית הכסא און פאנטאזירן. אלע סארט פאנאזיעס. איך האב געזעהן בעיני דמיוני ווי מיינע עלטערן האלטן אפ שווערע באראטונגען ווי זיין שמועסן אפ וויאזוי מיך צו רודפ'ן, איך האב אויספלאנירט אנטלויף אקציעס וועלכע האבן זיך כסדר געטוישט. אמאל בין איך אנטלאפן צו א פעטער, אמאל צום זיידן, וועלכע וועלן מיך באשיצן פון מיין טאטן. אבער דאן האט זיך עס געטוישט. ווייל פון דארט וועט מיין טאטע מיך קומען צוריק נעמען און איך וועל כאפן נאך מער פעטש. און דער פעטער אדער זיידע וועט מיך נישט קענען, אדער וועלן, באשיצן. אין יענע פארלוירענע מינוטן איז מיין לייזונג געווען אז א גרויסע גראבע שווארצע גוי וועט מיך ראטעווען און באשיצן פון מיין טאטן.

ווען איך בין געווארן אביסל עלטער האב איך זיך גענומען לייענען. איך האב איינגעשלינגען אסאך ביכער און מעשיות. איך פלעג לייענען דעם איד (די איינציגסטע צייטונג דעמאלס), די אידישע ליכט און סיי וואס אימער עס איז מיר אונטערגעקומען אונטער די האנט. איך פלעג לייענען ביז שפעט אין די נאכט אריין. איינסע, צווייע. ווילאנג איך בין איינגשלאפן פון מידעקייט.

מיין סוד וואס האט מיך געמאכט שפירן גוט, וואס האט מיר געגעבן הנאה, און אין די זעלבע צייט נאך מער ווייטאג איז געווען מיין אות ברית קודש. ער איז געווען מיין טרייסט און מיין פריינד. אבער עס איז געווען א חרב פיפיות. ווייל יעדעס מאל ער האט מיך געמאכט גוט שפירן, האב איך דערנאך געשפירט ערגער. ווי דערמאנט פריער, האב איך געטרייט מיט די קאזינס און ס'האט זיך אויסגעלאזט אין א דיזעסטער, האב איך דאס נישט געטרייט נאכאמאל ביז נאך די בר מצוה, ווען עס איז פשוט געווארן אומדערטרעגליך און איך האב נישט געקענט ווייטער גיין אן דעם.

אבער ביז אהין האב איך זיך מטפל געווען מיט מיר אליינס. ביינאכט, בייטאג, אינדערהיים, זומער אין קעמפ. איך געדענק איך פלעג זיך ארום דרייען אין קעמפ אין באָנק אינמיטן די נאכט און געטון צעדרייטע זאכן מיט מיך אליינס. נסים אז מען האט מיך נישט געכאפט דעמאלס.

ענטפער: דער גבאי דערציילט ג' שבט התשע"ח 04:39 #247748

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

אקעי, צוריק צום נושא.

נאך וואס איך האב געהאט א כמעט באגעגעניש מיט'ן טויט אין די תקופה ארום מיין בר מצוה, האט די שרעק מיך אפגעהאלטן פאר א וויילע פון נאכאמאל טאטשן ווי מען טאר נישט. אבער עס האט נישט אנגעהאלטן צו לאנג. איך געדענק נישט ווי לאנג, אבער נאך א שטיק צייט האב איך זיך פשוט נישט געקענט מער באהערשן און איך האב אנגעהויבן נאכאמאל. ווידער, נאר מיט מיר אליינס. אבער איינמאל איך האב ווידער אנגעהויבן, האב איך זיך מער נישט געקענט איינהאלטן און עס איז גאר שנעל נאכאמאל געווארן א טעגליכע זאך.

נאך א שטיק צייט האב איך ווידער געהאט דעם שרעקליכן עקספיריענס, וועלכע איך האב געמיינט איז דער אנהייב פון שטארבן. אבער ווידער בין איך בדרך נס געבליבן לעבן. אבער אט דער צווייטער מאל האט מיר געעפענט די אויגן. נישט צו וואס עס איז באמת געשעהן יעצט. נאר איך האב אידענטיפיצירט די פעולה וואס איז גורם דעם זאך, און איך האב זיך צוריק געהאלטן פון די ספעציפישע פעולה. אזוי ארום וועל איך נישט שטארבן.

שפעטער איז געקומען די מעשה וואס איך האב שוין אויבן דערציילט, אין מיין ערשטע יאר אין ישיבה קטנה, ווען א בחור האט מיר אנגעהויבן עפענען די אויגן. אבער איידער מיר האבן אפילו געהאט א געלעגענהייט עפעס ריכטיג אפצוטאן האט מיין טאטע מיר געטוישט ישיבות. אין די נייע ישיבה בין איך שוין נישט געשלאפן אינדערהיים, נאר אין ישיבה. איך האב גראדע הנאה געהאט אז איך שלאף נישט אינדערהיים, אז איך דארף נישט טרעפן מיין טאטן יעדן טאג.

אבער מיין אבר איז געווען הונגעריג (אזוי האט עס עכ"פ געשפירט צו מיר, איך האב דעמאלס נישט פארשטאנען אז עס איז עפעס פיל טיפער פון דעם) און איך האב זיך געבענקט נאך יענעם בחור פון דעם פריערדיגן ישיבה. עס איז אינטערעסאנט אנצומערקן, אז נאך וואס מיין טאטע האט מיך כמעט אומגעברענגט נאך וואס ער האט מיך געכאפט עס טון מיט מיינע קאזינס, האב איך עפעס אנגעהויבן לעבן מיט דעם גלויבונג אז קיינער אויף די וועלט טוט דאס נישט. נאר איך. און דערפאר האב איך געכאפט אזעלכע מכות, ווייל איך האב געטון עפעס וואס "קיינער" טוט נישט.

אזוי האב איך געלעבט פאר שיינע פאר יאר, גלייבנדיג אז איך בין "דער איינציגסטער רשע" וואס טוט אזעלכע חזיר'ישע עבירות. איך האב אפילו נישט געטרייט אנצוהייבן מיט א צווייטן, ווייל קיינער טוט עס דאך נישט. אבער דאס אלעס האט זיך געענדיגט סוף פון דעם ערשטן יאר אין ישיבה קטנה ווען יענער בחור (איך וועל אים אנרופן איציק) איציק האט מיר אויפגעעפענט די אויגן. כאטש איך האב נאך קיין סאך נישט געוואוסט, האב איך אבער אזויפיל געוואוסט, אז עס זענען דא נאך בחורים וואס האבן אן אינטערעסע אין דעם. "איך בין נישט דער איינציגסטער".

איך האב נאך אלץ געגלייבט אז נאר גאר געציילטע מענטשן, שלעכטע רשעים, אדער ממש געפערליכע משוגעים, זענען די וואס טוען עס, אבער דאך, עס זענען דא נאך און איך דארף זיי נאר טרעפן.

איך געדענק ווי איך פלעג זיך ארום דרייען אין די נעכט און וויינען (איך בין נישט מגזם, איך האב עכט געוויינט), איך פלעג שטיל כליפען: איציק, איציק, איך דארף דיך האבן, ווי ביסטו איציק. אזוי דעספרעט בין איך געווען. איך האב פשוט געפילט ווי איך גיי אראפ פון זינען אויב איך גיי נישט טרעפן איינעם מיט וועמען דאס צו קענען טון. איך האב פשוט גע'פגר'ט צו טרעפן יענעם איציק. אבער איציק איז נישט געווען אין מיין ישיבה און אין מיין ישיבה האב איך נישט געוואוסט צו וועמען איך קען זיך וואגן צוצוגיין און נישט געכאפט ווערן.

אזוי איז אריבער א שטיק צייט וואס איך האב נאר געטון מיט מיר אליינס (און אוועק געשטאנען פון "יענע" מסוכנ'דיגע פעולה וואס קען מיך חלילה אומברענגען) און נאר געלעכצט און געוויינט נאך איציק.

ויהי היום, און איך האב ענדליך דערגרייכט א דרגא פון כדי שגעון און איך האב מחליט געווען אז איך קען נישט ווייטער אנגיין אזוי. יעבור עלי מה, איך מוז טרעפן נאך איינעם. עס זענען זיכער דא נאך חברה און איך מוז איינעם טרעפן. אבער וועם, און וויאזוי טרעף איך אים. וויאזוי באווייז איך אנצוקומען צו יענעם אין די הויזן אן דעם וואס איך זאל געכאפט ווערן.

נו, יגעת ומצאת תאמין. איך האב אזויפיל געטראכט ביז איך האב זיך דערשלאגן צו אן עצה. אין ישיבה איז געווען א בחור, איינער וואס איז באמת געווען אביסל פאני (בלשון המעטה. איך קען יענעם ביז היינט, ער איז עד היום אנגענומען אפיציעל אלס מער ווי אביסל פאני). און איך האב מחליט געווען אז מיט יענעם גיי איך טרייען.

איי, כ'מיין, וואס הייסט טרייען, יענער גייט דאך גלייך לויפן און מיך אויסזאגן. בין איך אלזא אויפגעקומען מיט א טאפלטער מהלך. צוויי זאכן וועלכע וועלן אים אפהאלטן. איינס, איך גיי אים מסביר זיין אז ער העלפט מיר. און צווייטנס, איך גיי אים געבן געלט. איך גיי אים באצאלן זיך צו האלטן דאס מויל.

איז אזוי. דאס ערשטע האב איך נאך געקענט אויספירן. איך האב מחליט געווען אז איך גיי אים דערציילן אז איך האב געהערט אז געוויסע מענטשן, ווען מען מאכט זיי דעם ברית מאכט עס דער מוהל נישט גוט און זיי בלייבן מיט אן אייביגן פראבלעם, און איך מיין אז איך בין אזא איינער, און דערפאר מוז איך האבן איינעם וועמען איך קען בודק זיין פונקטליך וואס גייט ביי אים פאר, און דערנאך עס קענען משוה זיין צו מיר און אזוי ארום וועל איך אויסגעפונען צו איך בין געבליבן אקעי, אדער איך האב טאקע דעם פראבלעם.

דאס איז געווען חלק א' פון מיין געניאלן איינפאל, אבער וויאזוי געב איך זיך אן עצה מיט חלק ב'. איך וויל אים באצאלן, אבער איך פארמאג דאך נישט קיין איין פרוטה.

*

מיין טאטע און מאמע האבן מיר "קיינמאל" נישט געגעבן קיין פעני טאשן געלט. ווען איך בין געפארן לערנען קיין ארץ ישראל אביסל שפעטער, ביי די זעכצן יאר, האט מיין טאטע מיר כמעט ארויפגעשיקט צום עראפלאן אן קיין פעני. ממש פאר'ן גיין רופט ער מיך צוריק און ער געבט מיר א... צוואנציגער. א גאנצער צוואנציגער, און ער זאגט מיר נאך, איך זעה נישט פארוואס דו זאלסט ער דארפן, אבער אויב עס מאכט זיך אז דו דארפסט האבן געלט, געב איך דיר דא דאס. און דאס איז געווען מיט וואס איך האב זיך געדארפט אן עצה געבן פאר א גאנצן זמן.

איך ווייס אז איך גיי אוועק פון ענין, אבער איך מוז עס דערציילן דא. ווען איך בין שוין געווען א טאטע פון עטליכע קינדער און מיר האבן דאס ערשטע מאל געמאכט א חנוכה מסיבה ביי מיר אינדערהיים, איך, מיין פרוי און אונזערע קינדער. און נאך דעם מסיבה איז געקומען דער געהויבענער מינוט ווען דער טאטע גייט טיילן חנוכה געלט. איך האב ארויסגענומען פון מיין טאש קוואדערס און געגעבן יעדן קינד צוויי קוואדערס.

זיי זענען נישט געווען פרייליך און האבן עפעס געקוקט אויף מיר מיט עפעס אזא אינטערעסאנטן בליק. מיין אידענע האט געגעבן א שנעלן לויף ארויס פון צימער און מיר געוואונקען פון אנדערן צימער אז איך זאל שנעל ארויסקומען. איך לויף שנעל ארויס, קלערנדיג אז עפעס ערנסט איז מן הסתם געשעהן. און זי האלט מיך פאר מיט א פארווייטאגטע שטימע פארוואס איך מאך חוזק פון די קינדער.

גלייבט מיר טייערע ברודער אז איך האב נישט געהאט קיין השגה וואס זי וויל פון מיין לעבן האבן. ווען זי האט מיר געזאגט אז פופציג צענט חנוכה געלט איז חוזק געמאכט, בין איך געווען אמת'דיג פארשעמט. כאילו זי וואלט מיך יעצט געכאפט אינמיטן זיך אויסרייבן. איך געדענק ווי מיין האלז האט וויי געטאן פאר בושה. איך האב איר געזאגט אז איך פארשטיי באמת נישט פארוואס. איך האב אין מיין לעבן נישט באקומען מער פון דעם.

אבער זי האט מיר געזאגט אז איך מוז געבן פאר די עלטערע קינדער צען דאלער און פאר די אינגערע פינף. איך בין געווען פאר אן אמת שאקירט. איך האב גארנישט געמיינט קיין שלעכטס, איך האב עכט געמיינט אז אזוי טוען אלע טאטעס. אזויפיל געט מען פאר קינדער. 50 צענט.

*

בקיצור, איך בין דא פארפארן. אבער איך וויל צוריק קומען צום נושא. איך פארמאג נישט קיין ראסטיגן פעני און דא וויל איך יענעם באצאלן. וואס טוט מען?

איך געדענק שוין נישט וויאזוי איך האב עס פארשאפט, אבער דער פראבלעם האט אפגעשטופט מיין מיסיע מיט עטליכע וואכן. אבער נאכאמאל, יגעת ומצאת, נאך עטליכע וואכן געדענק איך ווי איך האב געהאט א גאנצן טאלער אין מיינע הענט. אן אוצר.

און איך האב זיך גענומען צו מיין פלאן. איך האב אפיר גערופן יענעם בחור. לאמיר אים אנרופן שלמה. און איך האב דערציילט שלמה פון מיין ערנסטן פראבלעם, אז איך ציטער אז איך בין געדעמעדזשט פאר לייף און איך מוז עס בודק זיין. איך בין אים אלזא גרייט צו באצאלן א ריזיגן פארמעגן, א גאנצן טאלער, אז ער זאל מיך לאזן אים נוצן אויסצופיגערן וואס גייט פאר דארט באותו מקום.

און וואס זאל איך אייך זאגן. איך קען נאר נאכאמאל באשטעטיגן: יגעת ומצאת תאמין. איך האב געקליבן דעם ריכטיגן למך. ער האט עס אפגעקויפט און איך האב אים באצאלט. געשעפט איז געשעפט. ער האט מיר געלאזט טון וואס איך האב געוואלט. ער איז געשטאנען דארט ווי א גולם. ווי א פלעינער דומם, או מיך געלאזט טון וואס איך האב געוואלט.

אקעי, עס איז טאקע נישט איציק, אבער דאך בעסער ווי גארנישט.

דאס איז געווען די אנהייב פון א לאנגע, ווייטאגליכע רייזע, וועלכע האט זיך געצויגן פאר פילע יארן און האט מיר כמעט געקאסט מיין לעבן.

המשך יבא בעז"ה

ענטפער: דער גבאי דערציילט ג' שבט התשע"ח 05:05 #247751

  • holychaim
  • איצטיגע שטרעקע: 1507 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 421
  • האט שוין געלייקט: 505 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1113 מאל
  • קאָרמא: 20

איך שפיר אז איך מיז מגיב זיין, דער אלעמען באליבטער גבאי ברענגט מיר טרערן.
איך פיל מיר אנע לשון, ווי הייבט מען אן און ווי ענדיגט מען???
איך האב געשריבן מיין סיפור (אויפן ענגלישן זייטל) און ב״ה נישט אזא דראמאטישן עבר און עס האט מיר געקאסט געוואלדיגע כוחות על אחת כמה וכמה אזא עבר (כ׳האף סווערט נישט ערגער שפעטער און די מעשה, אזוי פיל ווייס איך אז ס׳האט א גוטע ענדע).
א גבאי וואס גיט אוועק פארן ציבור מעל ומעבר!!!!!!

אגב דער גבאי איז ממש א מומחה און עולם הכתיבה, א לשון לימודים אזש ער שלעפט אריין דעים ליינער ממש ווי ס׳שפילט זיך יעצט אפ פאר מיינע אויגן.

כה לחי גבאי! יעדע שטיקל וואס די לייגסט צו מאכט מיר מער און מער ארויף קוקן אויף דיר. 
You are a legend 

ענטפער: דער גבאי דערציילט ג' שבט התשע"ח 09:42 #247754

  • Hilega
  • איצטיגע שטרעקע: 179 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 362
  • האט שוין געלייקט: 525 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 785 מאל
  • קאָרמא: 6

איך וואלט צוגעלייגט אז חוץ די לשון אין די מלאכת הכתיבה וואס גבאי האט. 

קען מען משוגע ווערן פאר די דיטעל''ס.ססיי ווי ער געדענקט. יעדע זאך . 

וואס כאטש איך געדענק אויך מיין עבר. איןאיך טרעף מיך זייער אסאך מאל געטראכט ווי גבאי אלץ יונגעל. אין איך שער אסאך ענליכקייטען אין זיין מעשה. 

אבער ער האט עס עפעס אזוי פאר זיין אויגען די דדיטעל''ס. 

נו אווודאי וויין איך כאטש איך ווייס די מעשה האט א גיטע ענדע.

אבער פארוואס זאל איך נישט וויינען אז יעצט יעצט. איז דא א בחוריל אין ישיבה וואס סאפערט די זעלבע.

אין טראכט די זעלבע ווי געב איך מיך א עצה מיט דעיס אין יעצט. סקוועטש ער ווייסט נישט וואס.

אין אפשר איז עס אפילו מיין בחורע''ל. 

סאיז אזוי ווייטאגלעך.

ענטפער: דער גבאי דערציילט ד' ניסן התשע"ח 17:50 #248016

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14

אהה, שלום עליכם טייערער ברודער.

איך האב באקומען א הודעה אז מען זוכט מיך דא. בין איך געקומען. קודם, א יישר כח פאר יעדן וואס האט מיך געזוכט, עס מאכט מיך פילן גוט און וויכטיג, און איך האב ליב צו שפירן אזוי.

לעצטעס איז דער עולם געשלאפן דא, האב איך זיך אויך געלייגט שלאפן. נישט ממש, אבער איך בין נישט געווען אקטיוו דא אויפן פארום. צו דעם האב איך געהאט פארשידענע טרדות און קאפ דרייענישן, אבער אז דער עולם זוכט בין איך דא. אשר על כן, יעצט אויף די מינוט האב איך אביסל ארבעט וואס איך מוז ענדיגן, אבער איך האף יעצט צו זיין דא אפטער.

יישר כח פארן מיך זוכן.

ענטפער: דער גבאי דערציילט ד' ניסן התשע"ח 17:57 #248017

  • פּרובירט
  • איצטיגע שטרעקע: 16 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמש מאות
  • מעלדונגען: 878
  • האט שוין געלייקט: 2012 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 1058 מאל
  • קאָרמא: 28
גבאי געשריבן on ד' ניסן התשע"ח 17:50:

אהה, שלום עליכם טייערער ברודער.

איך האב באקומען א הודעה אז מען זוכט מיך דא. בין איך געקומען. קודם, א יישר כח פאר יעדן וואס האט מיך געזוכט, עס מאכט מיך פילן גוט און וויכטיג, און איך האב ליב צו שפירן אזוי.

לעצטעס איז דער עולם געשלאפן דא, האב איך זיך אויך געלייגט שלאפן. נישט ממש, אבער איך בין נישט געווען אקטיוו דא אויפן פארום. צו דעם האב איך געהאט פארשידענע טרדות און קאפ דרייענישן, אבער אז דער עולם זוכט בין איך דא. אשר על כן, יעצט אויף די מינוט האב איך אביסל ארבעט וואס איך מוז ענדיגן, אבער איך האף יעצט צו זיין דא אפטער.

יישר כח פארן מיך זוכן.


יישר כח תודה THANKS GRACIAS MERCI  БЛАГОДАРЯ 谢谢 BEDANKT ДЯКУЮ OBRIGADO דאַנקע שיין 
סאיז נישט דא קיין נעכטען,  סאיז נישט דא קיין  מארגען,
סאיז נאר דא א ביסעלע יעצט, וואז'שע  דארף מען זארגען,
https://drive.google.com/file/d/1kbjaMu9xqZlt14NUut00rZl4v8_MDp7d/preview

ענטפער: דער גבאי דערציילט י' ניסן התשע"ח 03:21 #248117

  • גבאי
  • איצטיגע שטרעקע: 1897 טעג
  • OFFLINE
  • שר חמישים ומאתים
  • מעלדונגען: 426
  • האט שוין געלייקט: 889 מאל
    האט שוין באקומען לייקס: 748 מאל
  • קאָרמא: 14
איך אנטשולדיג זיך פאר'ן נאך נישט שרייבן. איך האב נישט פארגעסן, איך בין פשוט טרוד און איך קום נישט אן. איך האף ממש בקרוב צו גיין ווייטער אביסל דא און אין נאך ערטער. זיך צו ווידערזעהן בקרוב ממש.
  • בלאט:
  • 1
  • 2
  • 3
אחראים: GYE YIDDISH
צייט צו מאכן א בלאט: 1.81 סעקונדעס

COM_KUNENA_ARE_YOU_SURE

יא