שטארקע לימוד פון בריאת האדם וחוה
א וואונדערליכע זאך זעהן מיר אין די וואכעדיגע פרשה (גאר אסאך וואונדערליכע זאכן, ממש אין שיעור, אבער איין ספעציפישע זאך וויל איך דא אויסשמועסן).
דער תוה"ק פארציילט אונז די השתלשלות וויאזוי כביכול האט "געטראכט" און באשאפען די פרוי פאר אדם, שטייט אזוי, ויאמר ה' אלקים לא טוב היות האדם לבדו אעשה לו עזר כנגדו דערנאך האט איהם הקב"ה געברענגט אלע בעלי חיים, ווי די פסוק זאגט ויבא אל האדם לראות מה יקרא לו וכל אשר יקרא לו האדם נפש חיה הוא שמו ויקרא האדם שמות לכל הבהמה ולעוף השמים ולכל חית השדה, ווייטער זאגט אונז דער פסוק ולאדם לא מצא עזר כנגדו, ווי דער אבן עזרא און אנדערע מפרשים זענען מסביר אז אדם האט נישט געפונען א פאסיגע שותף צווישן די אלע בעלי חיים, און ווי מיר זעהן רש"י שפעטער מלמד שבא אדם על כל בהמה וחיה ולא נתקררה דעתו בהם, פארציילט אונז די תוה"ק ווייטער ויפל ה' אלקים תרדמה על האדם וכו', און ווי רש"י איז מסביר כשהביאן הביאן לפניו כל מין ומין זכר ונקבה אמר לכלם יש בן זוג ולי אין בן זוג, מיד ויפל.
לכאורה שטעלט זיך א שווערע פראגע, וואס איז געווען די כונה פון הקב"ה מיט דעם גאנצן שפיל, דער בוכ"ע איז דאך דער בורא הכל און ער האט באשאפן אינאיינעם מיט אלע באשעפענישן זייער נאטורן און פארשידנארטיגע תכונות און עס איז נישט פארהאן מער אנדערש ווי דער מענטש און בהמות וחיות, סא וואס השי"ת געוואלט אז אדם זאל דא קלויבן, היעלה על הדעת אז א מענטש זאל קענען וואוינען מיט א בהמה?
נאר וואס דען, הקב"ה האט געוואוסט אז יצר לב האדם רע מנעוריו און דער מענשט וועט אלעמאל פרובירן זיך ארויסדרייען פון זיינע שולד געפילן און עוולות דורכן באשולדיגן אלץ און אלעמען, וירד הקב"ה לסוף דעתו של האדם אז ער וועט נאך קומען איין טאג טענה'ן אז טאמער וואלסטו מיר צאם געשטעלט מיט דאס אדער מיט יענץ וואלט מיר געווען אסאך בעסער, דאן וואלט איך קיינמאל נישט אדורכגעפאלן און אלעמאל געטוען דיין רצון, דעריבער האט השי"ת בחכמתו געגעבן פאר אדם דער געלעגנהייט און געזאגט הרי שלך לפניך, קלויב דיר אויס פון אלע ברואים וואס דיר שמעקט, און טאמער שפירסטו אז איינס שטימט מיט דיר, דאן זאל דיר וואויל באקומען, און אדם האט פרובירט, ווי רש"י זאגט אונז (פשוט פשט) מלמד שבא אדם על "כל" בהמה וחיה ולא נתקררה דעתו בהם, ער האט טאקע פרובירט אבער גארנישט איז געגאנגען, לא נתקררה דעתו.
דאן האט השי"ת געזעהן אז דער מענטש איז שוין גרייט אנצונעמען די מציאות און ער האט שוין נישט קיינע תירוצים, מיד ויפל!
און דערויף האט אדם שפעטער געזאגט, זאת הפעם, אצינד האב די 100 פראצענציגע גלייכע און פאסיגע שותף.
וועט איינער קלערן, נו נו, איך בין מסכים צו לעבן נאר מיט א פרוי, אבער ווער זאגט אז איך מוז מיט איר לעבן כשר און ערליך?
זאגט אונז דער 'כלי יקר' שפעטער אינעם סדרה ביי די ווייבער פון למך, עדה און צלה אז עס איז נישט אזוי, די שטיקל איז גאר א לאנגע ואכ"מ, נאר געציילטע ציטאטן און אביסל טייטש.
ויקח לו למך שתי נשים וגו'. כל הסיפור הלזה מענין שתי נשיו עדה וצלה יש בו צורך גדול בתורה לידע ולהודיע שכאשר יהיה הזיווג כהוגן לקיום המין לבד אז יולדו להם בנים הגונים שומרי משמרת ה' וכאשר לא יהיה לקיום המין כי אם לשם יופי למלאות רסן תאותו אז בנים זרים יולדו להם זרע מרעים בנים משחיתים.
דער תורה איז אזוי מאריך מיט די ווייבער פון למך ווייל עס איז גאר וויכטיג כדי מיר זאלן וויסן אז טאמער איז אונזער כונה לשם שמים און צו טוען דעם רצון הבוי"ת דאן איז ליכטיג און וואויל און מיר וועלן ווייטער קענען ברענגן דורות וואס וועלן פארשאפן א נחת רוח פארן בוכ"ע, אבער טאמער איז די כונה זיך נאכצוגעבן די תאוות און זעטיגן די אייגענע ווילן דאן וועלן די רעזולטאטן זיין ביטערע.
אם כן הדין נותן שמן עדה יולדו בנים הגונים זהו שאמר ותלד עדה את יבל הוא היה אבי כל יושב אהל ומקנה כי זה היה אומנותו של הבל הצדיק ואחריו כל ישרי לב כמשה ודוד וכמה נביאים וצדיקים עד אשר מתוך אומנות זה זכו לדיבוק השכינה ושם אחיו יובל הוא היה אבי כל תופש כנור ועוגב. שנבראו להלל בהם לבורא עולם ית' וכו' וצלה שלקח לשם תשמיש והשקה לה כוס של עקרים ולא הועילה כלום מ״מ לסוף בנים זרים יולדו לו שנאמר וצלה ילדה גם היא את תובל קין שהחזיר מעשה קין למקומו וברא כלי משחית לחבל ולרצוח כמ״ש לוטש כל חרש נחשת וברזל המקצר ימיו של אדם וכו'.
וואס מיר זעהן אין רעזולטאט פון למך'ס מעשים, די ווייב וואס ער האט גענומען מיט אן ערליכע כונה צו האבן קינדער, האט טאקע געבוירן ערליכע קינדער אבער די אנדערע ווייב וואס ער האט גענומען בלויז זיך נאכצוגעבן די תאווה האט געבוירן א זוהן א רוצח.
און דער כלי יקר זעצט פאר שרעקעדיגע דיבורים, ואולי הוא מדה כנגד מדה כי רוב בעילות מקצרין ימי האדם ע״כ נעשו תולדותיהן כיוצא בהם לעסוק בדברים המקצרים הימים.
טאמער איז די כונה אויף אן אופן פון קיצור ימיו דאן וועט דאס ארויסקומען ה"י.
און ער ענדיגט צו: וזה רמז נכון בתורה ללמוד ממנו ענין הזיווג ע״פ התורה.
*
די געוואלדיגע נקודה וואס מיר זעהן דא איז מרפסין איגרא (די עיקר יסוד האב איך שפעטער געפונען אין גור ארי') השי"ת האט אונז געגעבן די מעגליכקייט זיך אליין צו איבערצייגן אז בעסערס פון אן ערליכע לעבן מיט א ווייב איז נישט פארהאן, און דאס איז פאר אונז א שטארקע חיזוק, ווען מיר זענען זיך מתבונן דערין, צומאל קען קומען אין מחשבה אזעלכע געדאנקן ווי פארוואס? וואלט דען נישט געווען בעסער אזוי צו אזוי...?
אויף די געפילן און מחשבות דארפן מיר געדענקן אז השי"ת בטובו האט אליין אויסגעקליבן דאס בעסטע פאר אונז, און דאס אויך נאר נאכן אונז געבן די געלעגנהייט זיך אליין צו איבערצייגן אז דאס איז טאקע דאס בעסטע וואס קען זיין.
זאל השי"ת טאקע העלפן אז מיר זאלן שטענדיג קענען טוען זיין רצון בשלימות און כל מעשינו זאל תמיד זיין לשם שמים ובזכות זה וועלן מיר אלע זוכה זיין צו הייליגע אפגעהיטענע קינדער, ליכטיגע דורות און דורך דעם וועט נתקרב ווערן די גאולה שלימה, אמן.
(קרעדיט: שלום אהליך)
